AFSCHEID

Dit museum is een klein museum. Maar dit kleine museum is tegendraads opgericht en tegendraads gebleven. Wel of niet gedwongen door de overheid, gaan musea steeds meer de kant op van commercie, amusement, vermaak, kijkcijfers. Vanaf het begin staat het Oerka Irene Verbeek museum voor een oudere traditie van musea: de traditie van bezinning en reflectie, de traditie van ontdekken en verwerken, de traditie van stilte en diepgang.

"Want geen enkel kunstwerk krijg je cadeau. Volledige medewerking is vereist." Aldus de musicus Dick Leutscher bij de opening van een grote expositie van Irene in Amsterdam.

Dankzij de inzet van velen, - vrijwilligers, donateurs, bezoekers - heeft dit kleine museum zelfstandig aan die traditie gehoor weten te geven. Eerst 10 jaar in Oostmahorn met grote dank aan Klaske en Henk Holwerda en daarna 16 jaar in dit kerkje uit de 12e eeuw, op voorspraak van Klaes Sytsma van de SAFT. Daarvoor werden de kleuren van het interieur door Irene Verbeek in 2001 aangepast aan het museale doel.

26 jaar, wist een gestage stroom van bezoekers (gemiddeld 150 per jaar met pieken en dalen) deze prachtige plek te vinden waar eeuwenlang, meer dan 800 jaar, mensen bij elkaar kwamen, op zoek naar meer, omdat er meer is dan het dagelijkse brood alleen.

26 jaar met jaarlijks wisselende exposities, waarvan de titels alleen al de verbeelding aan het werk zetten en een andere wereld oproepen. Om een paar te noemen: Er was eens…, Het ooit, Gekloofde zielen, Tango als metafoor voor het leven, Windstreken, Tijd tot later, Libera.

26 jaar waarin een scheppend kunstenaar steeds weer het uiterste uit zichzelf haalde, in haar zoektocht in vorm, woord en beeld naar het wezen van mensen, dieren, dingen.

26 jaar waarin het elke keer weer treurig was om afscheid te nemen van de hangende expositie om vervolgens overdonderd te worden door de nieuwe expositie. Want het werk is steeds in ontwikkeling, geen enkele expositie, geen enkel werk, was en is een replica van een vorige expositie.

Ook nu is het treurig om afscheid te nemen van deze expositie Monument. Maar we kunnen niet meer overdonderd worden door een nieuwe expositie in dit terpkerkje want dit is de laatste keer.

Willem Hielkema, besloot zijn lofdicht op Irene Verbeek n.a.v. het 25-jarig bestaan, met de wens dat Irene nog in lengte van jaren mag doorgaan met haar scheppend werk ‘en of course of course in deze kerk’.

Het eerste deel van die wens zal uitkomen. Irene is, met haar 72 jaar, nog lang niet uitgewerkt en is volgens de nieuwste biologische inzichten te vergelijken met een boom: “elke storm die de boom overleeft, maakt hem sterker, hij past zich aan aan de krachten die hij in zijn leven te verwerken krijgt”.

Maar het tweede deel van die wens van Willem Hielkema, Irene “of course, of course hier in de kerk” zal niet in vervulling gaan, hoe triest dat ook is.

Maar wij maken er geen triest afscheid van. Daarom helemaal terug naar het begin…. Een uitzending van Gewest tot Gewest uit 1991, die onder de titel Oars, Irene Verbeek kijkt anders, werd uitgezonden en waarin de oprichting van het Oerka Irene Verbeek museum wordt aangekondigd.

Maar eerst, Irene, de symbolische dank van het bestuur voor al die 26 jaar in de vorm van 26 rode rozen.

Greetje Tromp, voorzitter stichtingsbestuur (Raard 28 oktober 2017)